Ο πόνος δεν ήταν επιλογή σου. Η φροντίδα είναι.

Υπάρχουν πληγές που δεν επιλέξαμε. Λόγια που μας πλήγωσαν, γιατί δεν ζυγίστηκε η βαρύτητά τους πριν ξεστομιστούν. Πράξεις που ξεπέρασαν τα όριά μας, χωρίς να μας σεβαστούν. Συμπεριφορές που μας λύγισαν, χωρίς να το αξίζουμε.

Μπορεί να ήμασταν άτυχοι. Να βρεθήκαμε στο λάθος σημείο τη λάθος στιγμή. Ή να επιμείναμε σε μια προσδοκία που τελικά αποδείχθηκε μεταμφιεσμένη ελπίδα· μια ελπίδα που δεν ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα.

Η αλήθεια είναι πως δεν φταίμε. Δεν επιλέγουμε εμείς τι θα πει ή τι θα πράξει κάποιος άλλος. Όμως έρχεται κάποια στιγμή που η ευθύνη αλλάζει χέρια. Φεύγει από τους άλλους κι έρχεται σε εμάς. Όχι για να μας κατηγορήσει, αλλά για να μας προστατεύσει.

Γίνεται δική μας. Αποκλειστικά δική μας. Όχι για να αναμοχλεύουμε με μανία το παρελθόν, ούτε για να μείνουμε προσκολλημένοι σε αυτό, αλλά για να φροντίσουμε τις πληγές μας.

Να σταθούμε ξανά στα πόδια μας κι ας τρέμουν. Να δούμε ξανά το φως κι ας έχει σκοτεινιάσει από τον πόνο. Να αγαπήσουμε τον εαυτό μας, αναγνωρίζοντας τα όριά μας, ακόμη κι αν κανείς άλλος δεν το έκανε.

Δε θα ξεχάσουμε. Θα μάθουμε όμως να ζούμε με αυτό, δίνοντάς του άλλη μορφή, χωρίς να του επιτρέψουμε να καθορίσει για πάντα το ποιοι είμαστε. Αντιθέτως, θα γίνουμε το ασφαλές μέρος που κάποτε μας έλειψε.

Δεν είναι εύκολο, αλλά αξίζει. Αξίζει να συνεχίσουμε μπροστά, αγκαλιάζοντας με επίγνωση και τρυφερότητα κάθε πληγή μας. Γιατί χάρη σε αυτές είμαστε οι άνθρωποι που είμαστε! Σημαδεμένοι, μα με μια καρδιά που μετέτρεψε κάθε σημάδι σε ζωγραφιά.