Παγκόσμια Ημέρα Πολλαπλής Σκλήρυνσης

Υπάρχουν μάχες που δε φαίνονται. Μάχες που δίνονται σε νοσοκομεία, σε εξεταστήρια, σε αίθουσες αναμονής, αλλά και μέσα στο μυαλό μας, όταν προσπαθούμε να συμφιλιωθούμε με το άγνωστο.

Η πολλαπλή σκλήρυνση είναι μία από αυτές. Όπως και κάθε χρόνια ασθένεια, κάθε αυτοάνοσο, κάθε δυσκολία που καλείται κάποιος να κουβαλήσει καθημερινά χωρίς να την έχει επιλέξει.

Κι όμως, ίσως το σημαντικότερο μάθημα που γεννιέται μέσα από αυτές τις διαδρομές δεν αφορά την ασθένεια, αλλά την οπτική.

Να σταματήσεις να αναρωτιέσαι «γιατί σε εμένα;» και να αρχίσεις να αναρωτιέσαι «πώς θα συνεχίσω;».

Να αποδεχθείς ότι δεν ελέγχεις πάντα όσα σου συμβαίνουν, αλλά μπορείς να επιλέξεις πώς θα σταθείς απέναντί τους.

Αυτή η στάση ζωής δεν αφορά μόνο όσους ζουν με ένα αυτοάνοσο. Αφορά όλους μας. Όσους παλεύουν με κάτι δύσκολο, όσους περνούν μια προσωπική δοκιμασία, αλλά και όσους επιλέγουν να είναι ευγνώμονες για τη ζωή ακριβώς όπως είναι.

Η δύναμη βλέπεις, δε βρίσκεται στην απουσία δυσκολιών, αλλά στην απόφαση να συνεχίζεις να περπατάς τον δρόμο σου, ό,τι κι αν συναντήσεις σε αυτόν.