Καλοσύνη ή αυτοθυσία; Η λεπτή γραμμή των ορίων

Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην καλοσύνη και στην αυτοθυσία. Μία γραμμή που πολλές φορές ξεπερνάμε χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε.

Σου έχει τύχει να είσαι ευγενικός, να δείχνεις κατανόηση, να δίνεις δεύτερες ευκαιρίες, να προσπαθείς λίγο παραπάνω, να μη μιλάς για να μη χαλάσεις το κλίμα, ενώ παράλληλα γίνεται δέκτης μιας συμπεριφοράς που δε σου αξίζει; 

Είναι η στιγμή που έχεις ξεπεράσει την καλοσύνη κι έχεις φτάσει στην αυτοθυσία. Κι αυτό, γιατί ποτέ κανένας δε μας έμαθε, πως επειδή αντέχουμε κάτι, δε σημαίνει πως είμαστε υποχρεωμένοι να το ανεχόμαστε κιόλας.

Βλέπεις, η καλοσύνη δεν είναι συνώνυμη με την αντοχή, τη σιωπή απέναντι στην υποτίμηση ή την διαιώνιση μιας κατάστασης που μόνο κακό σου κάνει. 

Η καλοσύνη έχει αξία όταν συνοδεύεται από σεβασμό και το να φεύγεις όταν δε σε εκτιμούν, δε σε κάνει σκληρό, αλλά έναν άνθρωπο που γνωρίζει την αξία του.

Δε χρειάζεται να αλλάξεις τον τρόπο που αγαπάς, ούτε να πάψεις να είσαι δοτικός. Χρειάζεται μόνο να θυμάσαι πως δεν είσαι υποχρεωμένος να μένεις σε καταστάσεις που σε πληγώνουν.

Ίσως ακουστεί σκληρό, αλλά όταν η καλοσύνη σου αρχίζει να κοστίζει την αξιοπρέπειά σου, δεν είναι πλέον αρετή, αλλά υπέρβαση των ορίων σου και φεύγοντας αυτό που δείχνεις είναι πως σέβεσαι τον εαυτό σου.

Υπάρχει μία φράση που έχει αποδοθεί στον Αριστοτέλη από τα Ηθικά Νικομάχεια, που λέει: «Ὁ πάντων φίλος οὐδενός φίλος.», δηλαδή «Αυτός που είναι φίλος με όλους, δεν είναι φίλος με κανέναν.»

Τι σημαίνει αυτό; Πως όταν είσαι καλός με όλους, χάνεται η αυθεντικότητα, τα όρια και η ουσιαστικοί θεσμοί. Φυσικά, αυτό δε σημαίνει πως δεν είσαι αυθεντικός, αλλά πως ερμηνεύεις με διαφορετικό τρόπο από τον πραγματικό, την αξία ή μάλλον καλύτερα την αρετή της καλοσύνης.

Μήπως ήρθε η στιγμή να αναρωτηθείς αν αυτό που αντέχεις… αξίζει να το ανέχεσαι;